Een ode aan mijn Moppie op World Cat Day


Het schijnt vandaag World Cat Day te zijn. Las ik op Facebook, via de Dierenbescherming. En alhoewel ik normaal niet zo ben van die ‘World .. Days’ -ze verzinnen tegenwoordig overal een dag voor- vind ik dit wel een mooie aanleiding om mijn kat Moppie in het zonnetje te zetten. Want Moppie is freakin’ awesome. Dat vind ik niet alleen hoor, maar vrijwel iedereen die haar goed kent. Moppie is mooi, liever dan lief en ook nog eens ontzettend grappig (negen van de tien keer zonder dat ze het zelf weet). Wat wil je nog meer?

Ik ben opgegroeid met een geweldige hond, Shiba, een boxer. Door Shiba hou ik al van jongs af aan erg veel van honden, katten daar had ik niet zoveel mee. Ik kwam er ook niet veel mee in aanraking, kende weinig mensen die een kat hadden. Tot mijn zus er een nam, echt een geweldig beest. Hij liet zien dat katten niet alleen kattig en onbetrouwbaar zijn (dat was zo’n beetje mijn vooroordeel), maar ook heel aanhankelijk en lief kunnen zijn.

Toen ik op mijzelf ging wonen voelde ik mij regelmatig alleen in huis. Ik wilde wel een hond, maar vond dat zielig, omdat ik fulltime werkte en ik het not done vind om een hond 10 uur per dag alleen te laten zitten, zonder dat het tussendoor uitgelaten wordt. Mijn vriend opperde een paar keer of een kat niets voor mij was, maar ik wist niet of ik dat wilde. Dat veranderde toen wij aan een zwembad in Italië lagen en de poes van het hotel bovenop de rug van mijn vriend klom en hem overlaadde met kopjes. ‘Zullen we na de vakantie een kijkje nemen in het asiel?’ vroeg ik. Zo geschiedde.

Eigenlijk ging ik naar het asiel voor een andere poes die ik op de website van het Haags Dierencentrum had gespot, maar daar had ik totaal geen klik mee. Ik besefte me daar ter plekke dat die er dus wel moet zijn, wil je overgaan tot zo’n grote beslissing als het adopteren van een kat. Want als ik een kat adopteer, adopteer ik die voor zijn/haar leven, niet voor zolang ik het leuk vind. Mijn vriend en ik liepen alle hokken langs, maar ik raakte er steeds meer van overtuigd dat ik die dag zonder poezenbeest weer naar huis zou gaan. Tot een van de vrijwilligers met ons meeliep en het hok van Moppie, toen Shena, opendeed. De gesloten hokken mocht je zelf niet openen, dus was ze mij helemaal niet opgevallen. Maar zodra het deurtje openging, stond Moppie op, rekte zich uit, gaf een kopje aan de deuropening en veroverde daarmee mijn hart. Tot op de dag van vandaag zijn de 150 euro van haar adoptie de beste 150 euro die ik ooit uitgegeven heb.

Moppie is op straat gevonden, dus ze kennen haar achtergrond niet. Een ding is zeker: ze heeft veel gezien of meegemaakt, want Moppie is schuchter en schrikkerig. Harde geluiden, zware stemmen, jonge kinderen, de deurbel, zodra ze die hoort schiet ze naar de slaapkamer en ze komt pas weer tevoorschijn zodra zij het veilig acht. Vertrouwt ze je eenmaal is Mop de liefste kat die je je kan voorstellen. ‘Intens lief’ omschreef het Haags Dierencentrum haar en daarmee hadden ze het bij het rechte eind.

Inmiddels is Moppie alweer drie jaar mijn huisgenootje. Tijdens onze vakantie in Amerika waren we even bang dat ze weggelopen was van haar logeeradres. Dat waren een paar helse dagen! Ik was bang dat ik haar nooit meer zou zien en dat idee brak echt mijn hart. What can I say.. ik heb mijn huisdier heel erg lief en ze is mijn belangrijkste ‘bezit’ (als je van bezit mag spreken). Als mijn huis in brand stond zou ik haar redden, de rest doet er niet toe (ervan uitgaande dat mijn vriend zichzelf kan redden). Het was pijnlijk om te merken dat niet iedereen in mijn omgeving begreep hoe erg het voor mij was dat Moppie die dagen kwijt was. Ik wijt het maar aan een gebrek aan empathie, maar het deed me wel beseffen wie mij goed kent en wie niet en op wie ik kan bouwen en op wie niet.* Moppie werd gelukkig na een paar dagen gevonden.

Op dit moment ligt ze naast me op de bank alsof er nooit iets gebeurd is. Alles is weer als normaal. Ik ben weer aan het werk en zij wacht me weer op als ik thuiskom. Ik ben door het Amerika-avontuur alleen nóg meer gaan beseffen wat zij voor mij betekent. Zo’n klein meisje. Een zacht bolletje van liefde dat mijn leven een glanzend randje geeft.

Moppie, ik hou van jou.

*Mijn Facebook-bericht met daarin een oproep om uit te kijken naar Moppie werd daarentegen 362 keer gedeeld (!), door vrijwel allemaal voor mij vreemde mensen. Ik ben al die mensen daar nog steeds ontzettend dankbaar voor.

4 Reacties

Martijn
Reply 8 augustus 2016

Moppieeeeee!

Ik kan niet wachten tot het World Boyfriend Day is

    Naomi
    Reply 8 augustus 2016

    Haha <3

Marjolein
Reply 8 augustus 2016

Lieve Moppie ❤
Ik wist niet dat het 'pas' 3 jaar is.

    Naomi
    Reply 8 augustus 2016

    Kort pas he, 3 jaar? Heb haar eind juni 2013 gehaald.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte onderdelen staan aangegeven met *